هات المدام فنار السکر قد سکنتوالروح من طرفک الغناج قد فتنت

بیاور ای دل من تنگ گشته چون دهنتاز آن میی که چو عیش من است و چون سخنت

ما ذا علیک ادام الله لیلتنالو ان سرت بعد ما حزنت

مریز خون من ای شوخ تا نگیرد سختشه زمانه قزل ارسلان به خون منت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets