İnsan tək deyil
Yuxunu evdən qovubşeirim keçib yerinə,Səhər yola düşübdür,yazıb-pozuram yenə.Günəş özü görünmür,amma dağlar dalındanqaldırıbdır üfüqəal-əlvan yelpəyini.
Açıram pəncərəmi,avazıdır bir qədərsəpsərin yel beyini.Düşünürəm; mən təkəm,dünya hələ yatıbdır.Otağım tənhalığınDəryasında batıbdır.Yox, bu belə deyildir,hətta mən indi beləbağlıyam yer üzününhər uzaq guşəsilə.Bağlıyam kainatınhər planetiylə mən,Bizi fırladan Yerinmərmi sürətilə mən,Ürəyim yaman vurur,Bəlkə həkimə gedim?Bəlkə dosta gənəşim?Xeyr!Çox güman indiGur maqnit tufanlarıBaşlamışdır Günəşin.Vurur dalğası məni,Vurur dalğası Yeri...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/eli-kerim-insan-tek-deyil
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Qəhbə fələk, bu gün bir iş işlədi,Məni yardan ayrı salacaq oldu,
Yandırdın MəniYanasan yanasan yandırdın məniSən də mənim tək yanasan könül
VarYenə gözüm düşdü bir mah cəmalə,Ağ üzündə qara müşki xalı var,
Qəzəl: Getməz qonaq budur ki aliyi-mədardənGetməz qonaq budur ki aliyi-mədardənTa yetməsə xəbər ona fəsli-bahardən