Mənim ömrüm
Ömür tənhalıqda bada gedərdi,Əgər olmasaydı gözəl insanlar.Mənimdir onların sevinci, dərdi,Mənə özüm kimi əzizdir onlar.
Bəzən rastlaşıram özümlə özüm,Düşəndə bir yerə güzarım mənim.Yüz gördü, min gördü, çox gördü gözümBir deyil, on deyil məzarım mənim.
Torpağın altında çox darıxıram,Torpağın üstündə nə qədər şənəm.Gah sağa göz qoyub, sola baxıram,Hər yerdə mən varam, hər yerdə mənəm.
Deyib: "Nə tez öldü, nə nakam öldü" –Bəzən gül qoyuram məzarım üstə,Deyirəm: az güldü, çox azca güldü,Qoy gülüm, qalmasın arzusu gözdə.
Baxsan bu dünyanın ha tərəfinə,Bir yerdə qəbrim var, on yerdə sağam.Göy uçsa, yer qopsa ölmərəm yenə,Hələ neçə dəfə doğulacağam.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/eli-kerim-menim-omrum
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Death
Şikəstə oldu könül zülfi-yar dərdindən,Bəlaya uğradı miskin nigar dərdindən
LaləYarın qanlı köynəyi tək,Qızarır yol üstə lalə.
Var ümidim ki, görüb cövlanını olsam həlakVar ümidim ki, görüb cövlanını olsam həlak,Gərdi-nə’li-badpayin örtə cismim üzrə xak.
من آن مردم که پیش از مرگ مردمتن خود را به گورستان سپردم