ای غمت برده شادمانی منبی تو تلخ است زندگانی من

به سر تو که با تو نتوان گفتصفت رنج و ناتوانی من

از جوانی و حسن خویش بترسرحم کن بر من و جوانی من

آن خود دان مرا که جمله توییآشکارایی و نهانی من

چه بود گر دمی ز روی کمردل در آری به مهربانی من

حاصل آید چو حاضر آیی تومایهٔ عمر جاودانی من

فلکی روز و شب همی‌گویدکز غم توست شادمانی من

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets