Ghazal 162

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 190

جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 194

کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 220

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 226

بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 230

از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 231

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 244

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 246

در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 264

نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 274

پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 275

گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 283

آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما

Saib TabriziGhazal3 min
Ghazal 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 301

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 303

ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌هااز خرامت عالم آسوده را زلزال‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 305

پخته می‌گردند از سودای زلفش خام‌هااین ره باریک، رهرو را دهد اندام‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 306

ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌هاماه رخسار ترا از حلقه خط هاله‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 307

سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها

Saib TabriziGhazal1 min
Ghazal 309

در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 310

مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 311

به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 312

مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا

Saib TabriziGhazal2 min
Ghazal 314

کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا

Saib TabriziGhazal1 min