عاشقی رونق ز اطوار من حیران گرفتعشق از فرهاد صورت یافت از من جان گرفت

تا در آرد نقش شیرین را بمهمانی دروخانه ای در بیستون ، فرهادِ سرگردان گرفت

گر سر دعوی ندارد بهر خون کوهکنبیستون را صورت شیرین چرا دامان گرفت

نیست لاله کوهکن انداخت سوی بیستونسینه پر خون که از داغ دل سوزان گرفت

گرچه مشکل بود بر فرهاد کار بیستونجان شیرین داد بر خود کار را آسان گرفت

دل بخون شد غرق با تیر تو از سوز درونسوخت در تن آتشی از شعله در پیکان گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دید سرگردانی سیاح صحرای امیدبهر آسایش فضولی دامن حرمان گرفت

Vurğunluq mən heyranın rəftarından parladı,Eşq Fərhaddan bədən, məndən can tapdı.

Şirinin nəqşini qonaq etmək üçün Sərgərdan Fərhad Bisütunda məskən saldı.Fərhadın qanının qisasını tələb etmirsə,

Şirinin şəkli nə üçün Bisütunun ətəyindən tutmuşdur?Dağyaranın Bisütuna sarı atdığı lalə deyil,

Yanar könlünün dağladığı qanlı sinəmdir.Bisütun işi Fərhada müşkül idisə də,

Şirin canını verib işini asanlaşdırdı.Könül qana qərq oldu, ya da sənin oxun içimin yanğısından,

Canımda yanıb peykana şöləsindən od vurdu.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love