عاشقی رونق ز اطوار من حیران گرفتعشق از فرهاد صورت یافت از من جان گرفت

تا در آرد نقش شیرین را بمهمانی دروخانه ای در بیستون ، فرهادِ سرگردان گرفت

گر سر دعوی ندارد بهر خون کوهکنبیستون را صورت شیرین چرا دامان گرفت

نیست لاله کوهکن انداخت سوی بیستونسینه پر خون که از داغ دل سوزان گرفت

گرچه مشکل بود بر فرهاد کار بیستونجان شیرین داد بر خود کار را آسان گرفت

دل بخون شد غرق با تیر تو از سوز درونسوخت در تن آتشی از شعله در پیکان گرفت

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. دید سرگردانی سیاح صحرای امیدبهر آسایش فضولی دامن حرمان گرفت

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love