گر فلک با تیغ کین بر سینه ام چاک افکنددل ز چاک سینه ام آتش بر افلاک افکند

Çərx kin tiği çəkib, sinəmizi çakə salar,Yarəsindən könül öz atəşin əflakə salar.

خاک را بر سر توان برداشت از راه شرفهر کجا آن سرو قامت سایه بر خاک افکند

Götürər xaki-rəhin başə, şərafət deyə xalq,Sevgilim, sərv qədin sayəsin hər xakə salar.

پاک کن دل را ز آلایش که سوز عشق راهست این عادت که پرتو بر دل پاک افکند

Qəlbini pak elə hər hiylədən, adətdir bu,Eşq öz nurunu ancaq ürəyi pakə salar.

در دل و جان شوق لعلت را نهفتم آن منمکاتشی را تا کند پنهان بخاشاک افکند

Şövqi-ləli-ləbini qəlbdə pünhan elədim,Atəşi gizlədən aşiq onu xaşakə salar.

از کمال ضعف من نبود عجب گر هستیماختلافی در میان اهل ادراک افکند

Zəfimə etmə əcəb, varlığım aləmdə mənimIxtilaf əhli-dilü sahibi-idrakə salar.

چون دهد ناصح مرا از گریه تسکین در غمتخاک راهت را مگر در چشم نمناک افکند

Ağlamaqdan mənə naseh verə bilməz təskin,Məgər o xaki-rəhin dideyi-nəmnakə salar.

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون نگه دارد فضولی شیشه دل را درستزین همه سنگی که آن بدخوی بی باک افکند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. Şişeyi-qəlbi Füzuli necə bəs hifz eləsin,Bunca daşlar ki, o bədgu dili-bibakə salar.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love