مرده دیدم پریشان گشته اجزای تنشکرده منزل استخوان کله اش از مار و مور

طبع را از فکر اوصاف غم افزایش ملالدیده را از دیدن حال پریشانش نفور

گفتم ای دوران چرا این نطفه پاکیزه رااز سریر دولت آوردی بمحنت گاه گور

چیست جرم این که در عالم سزای خویش یافتفطرت او را چه شد واقع که واقع شد فتور

گفت ای از حکمت احوال دوران بی خبرغره بود این بی ادب اینست انجام غرور

قبل ازین خلقت وجودش را نبود این اعتبارره نمودم هستی او را بصحرای ظهور

من شدم مشاطه حسنش بزلف و خط و خالمن شدم استاد تعلیمش به ادراک و شعور

یافت چون تمکین استقلال قدر و منزلتگشت چون سرمست جام عشرت عیش و سرور

دید خاک و انجم و افلاک را محکوم خودکرد دعوای انانیت بتدریج و مرور

شد چنان سرمست کز مستی ندانست از کجاستدر طبیعت میل در دل معرفت در دیده نور

با وجود آن که می کردند دایم خدمتشطعنه می زد بر مدار چرخ و دوران و دهور

در جمیع عمر خود هرگز ز من راضی نشدگشت بر من نیز استرداد نعمتها ضرور

مستعار چند کز من داشت بگرفتم ازومن ازو چیزی که از وی بود بگرفتم بزور

حال او اینست حالا تا چه بیند عاقبتاز جزای این عمل در موقف عرض امور

Bir ölü gördüm, dağılmışdı bütün əzaları,Məskən etmişdi onun boş kəlləsində marü mur.

Qəlbimə dərd artıran fikri verirdi min məlal,Ol pərişan halət aldı gözlərimdən sanki nur.

Söylə, ey dövran, dedim, bu nütfeyi-pakizəniSəltənət təxtindən etdin bəs nədən əhli-qübur?

Hansı cürm ilə çəkir bunca bu aləmdə cəza,Fitrətində bəs nə olmuş, böylə tapmışdır qüsur?

Söylədi: dövranın ey hər hikmətindən bixəbər,Biədəb məğrur idi, bax, böylədir cürmi-qürur.

Bu vücudun etibarı yoxdu xilqətdən əzəl,Yol nişan verdim, məkanı oldu səhrayi-zühur.

Zülfü xəttü xal ilə məşşatə oldum hüsnünə,Mən olub ustadı, öyrətdim ona əqlü şüur.

Çünki möhkəmləndi istiqlalü qədrü rütbəsi,Eyşü işrət camı etdi çün onu məsti-sürur.

Gördü öz məhkumu əflakı, yeri, ulduzları,Etdi mənlik, göstərib dəvayi-tərtibi-ümur.

Eylə sərməst oldu ki, hardandır idrak etmədiMərifət qəlbində, sevgi tinətində, gözdə nur.

Gərdişi-çərx ilə dünyaya edərdi tənələr,Xidmətində etina etməzdi kim, dövran durur.

Bir dəqiqə etmədi ömründə məndən razılıq,Verdiyim nemətləri almaq mənə oldu zərur.Hər nə borc almışdı məndən mən yenə aldım geri,Onda hər şey qalmış idi, məndə olmuşdu qüsur.

İndiki halı budur, ta ki, nə görsün aqibət,Bu işə əsli cəza axır günə məxsusdur.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate