تعرضی بفلک دوش کردم و گفتمکه ای نیافته کس از تعرض تو امان

کدام شیوه گزینم چه کار گیرم پیشکه عاقبت نرسانی مرا زیانی ازان

فلک ز روی غضب تند گشت و داد جوابکه بی گناه تعرض بحال من مرسان

من آن نیم که ز من بی جهت کسی رنجدتعرضی که مرا هست بی وسیله مدان

گر از میانه چو خط دایره کنار گرفتکه از کنار بنقطه کشیدمش بمیان

گر از تعرض بیداد من حذر داریتوکلی کن و بردار دل ز کار جهان

مشو مقید منصب مبین ملالت عزلمخواه فایده در عمل مکش نقصان

ترا نظایر و اقران گروه پاکانندنگاه دار حدود نظایر و اقران

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets