– Məşədi Səməd, bir bura bax! Vay Məşədi Səməd! Bura bax, söz deyirəm!

– Bu saat! Qoy bir bu çuxanın burasını tikim! Yiyəsi gözləyir.

– Əşi, bir bura bax, sonra tikərsən. Sənə bir yaxşı əhvalat deyəcəyəm.

– Sən de, mən qulaq asıram!

– Bura bax, rəhmətlik Əliqulu bəyin dayısı Kərbəlayı Hüseynəli bəyi tanıyırdın?

– Yox, necə Əliqulu bəyin?

– Əşi, nə deyirsən, dostun Mirzə Cəfərin aşnası Əliqulu bəyi tanımırsan?

– Hə, keçəl Əliqulu bəyi tanıyırdım.

– Onun dayısı Kərbəlayı Hüseynəli bəyi tanıyırdın?

– Tanıyırdım, necə?

– Axı, Kərbəlayı Hüseynəli bəyin bir nökəri var idi. Adına Yırtıq Səfi deyərdilər, bir arvadı da var idi, neçə ildi ki, doğmurdu, sonra gedib Qarabasan kəndindən bir qız aldı, özü də deyirlər ki, bəy qızıdır, ondan da Yırtıq Səfinin bir oğlu oldu ha!

– Hə, necə?

– Ta nə hə, haman o oğlan indicə bir rus qızı ilə gəlib bizim dükanın qabağından keçdi.

– Əşi, nə deyirsən?

– Sən öl, and olsun Allaha, özüm ölüm ki!..

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Satire