Atamın böyükdü dərdi,Deyərdi:İnsanın anası gərək olsun,Yaxud bacısı.Onda tez çıxar canındanHər dərdin acısı.Biz o zamanİnciyərdik atamdan,– Niyə belə taleyindənŞikayətlənir müdam?Bəs biz, bəs anam?Bu dərdin ağırlığını sonralarDuydum, heyhat!Anamı, bacımı məndən alanda həyat.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets