حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو

به آب دیده غسلی ده نظر رامگر بندند آب وصل در جو

که چشمی کاو هوا آلوده باشدنباشد محرم آن چشم و ابرو

جمال دوست را آیینه آمدرخ زیبای وی صاحب‌نظر کو

کسی کز وصل او بویی نداردکجا یاد آورد فردوس و مینو

وصالش را به جان بازی توان یافتنیابد کس به بازی و به بازو

زهی ماهی که ترک اخترانشبود در بندگی کمتر ز هندو

به هر مویی گرم باشد زبانینشاید کرد وصفش یک سر مو

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چو عاجز گشتی از اوصاف حسنشهمام از حسن خلقش باز می‌گو

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love