چون بگذرد به شهر چنین سرو قامتیاز هر طرف ز خلق برآید قیامتی

عالم چنان ملاحت حسنت فروگرفتکز هیچ کس امید ندارم سلامتی

در دور چشم مست تو هشیار کس نماندتا مست عشق را کند اکنون ملامتی

چون روزگار در طلبت صرف می‌کنیمما را به روز حشر نباشد ندامتی

صاحب‌نظر چوروی تو را دید گفت هستبر چشم آفتاب‌پرستان غرامتی

خورشید میزند نفس آتشین مگراو را ز عاشقان تو باشد علامتی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گفتی که عاقبت بنوازم همام راقد ضاع فی انتظارک عمری الی متی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love