حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

افسانه‌های خسرو و شیرین ز حد گذشتما و حدیث روی تو کانها حکایت است

من فارغم ز مصر که در دولت لبتامروز کان قند و شکر این ولایت است

افکند سایه زلف تو بر عارض خوشتظلمت نگر که نور مهش در حمایت است

من کیستم که دست به زلفت کنم درازبویش صبا اگر به من آرد کفایت است

از بهر عاشقان تو در شرع کفر و دیناوصاف روی و موی تو محکم روایت است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. هشیار کی شود دل سرگشته ای همامچون مستیش ز نرگس مستت کفایت است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love