به جای هر سر مویی گرم بود جانیفدای خاک کف پای چون تو جانانی

ز جام خویش یکی جرعه در دهانم ریزمرا ز آن چه که خضر است و آب حیوانی

کسی که دیده بود نوبهار رویت رادگر به خاطر او نگذرد گلستانی

میان زلف سیاهت دلم همی‌گویدکه را بود به جهان در چنین شبستانی

مگر ز باغ بهشت آمدی که در دنییبر این جمال ندیدیم هیچ انسانی

دلم ز درد تو آسایشی همی‌یابدکه در دهند نیابد ز هیچ درمانی

مگر که سبز شود کشت زار اومیدممراست هر نفس از آب دیده بارانی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. نه همچو روی تو باشد گلی به فصل بهارنه چون همام به وصفت هزار دستانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love