رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است

جایی که سخن رود ز رویتوصف گل و نسترن دریغ است

در دست نسیم صبحگاهیآن زلف پر از شکن دریغ است

کس را نرسد حدیث آن لبکان خود به زبان من دریغ است

اندام لطیف نازک دوستدر صحبت پیرهن دریغ است

وصف لب خویش خویشتن گویدر هر دهن آن سخن دریغ است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. شهری چو همام اگر بمیرندیک پرسش از آن دهن دریغ است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love