بار دل بر تن نهادن کار ارباب دل استاین که عیسی بار خر بر دوش گیرد مشکل است

ای عزیزان رهرو راه دلارام است دلچون سبک‌بار است پیش از کاروان در منزل است

مرغ عرشی آرزوی آشیان دارد ولیچون کند پرواز تا دربند این آب و گل است؟

اشتیاق روی جانان است جان را در جهانتا نپنداری که در زندان رضوان غافل است

انتظاری می‌نماید روزگار وصل رااختیاری چون ندارد میل او بی‌حاصل است

عاشقان در انتظار دوست جانی می‌دهنددر سر هر یک خیال آن که با من مایل است

گرچه در دریای عرفان هست کشتی‌ها روانهر که زین دریا نشانی می‌دهد بر ساحل است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. ذوق دل بخشد سخن‌های همام از بهر آنکجان او سیراب از انفاس اصحاب دل است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love