مکن ای دوست ملامت من سودایی راکه تو روزی نکشیدی غم تنهایی را

صبرم از دوست مفرمای که هرگز با هماتفاقی نبود عشق و شکیبایی را

مطلب دانش از آن کس که بر آب دیدهشسته باشد ورق دفتر دانایی را

دیده خون گشت ز دیدار نگارم محرومبهر خوبان بکشم منت بینایی را

ننگرد مردم چشمم به جمالی دیگرکاعتباری نبود مردم هرجایی را

گر زبانم نکند یاد تو خاموشی بهعاشقم بهر سخن‌های تو گویایی را

آفریده‌ست تو را بهر بهشت‌آراییچون گل و لاله و نرگس چمن‌آرایی را

روی‌ها را همه دارند ز زیبایی دوستدوست دارم سبب روی تو زیبایی را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. چون نظر کرد به چشم و سر زلف تو همامیافت مستی و پریشانی و شیدایی را

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love