زلف ترک من صبا هردم مشوش می‌کندتا دماغ عاشقان از بوی آن خوش می‌کند

با زمین مرده ابر نوبهاری کی کندآنچه با من بوی زلف یار سرکش می‌کند

از لطافت ترک من گویی که هست آب حیاتخاصه آن ساعت که طبعش همچو آتش می‌کند

سبزه و آب و شراب و شاهد و رود و سرودگر نباشد روی ترکم کار هر شش می‌کند

هر بهاری گل به دامن می‌کند زر پیشکشتا خطابش ترک من ادنی وادش می‌کند

چون به مژگان خون عالم می‌تواند ریختناز چه ترکم هر زمان آهنگ ترکش می‌کند

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. گر ز ترکی ریخت چشم ترک او خون همامچون که صید لاغر است از ننگ ترکش می‌کند

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love