Əbədi borc
Oğul, müqəddəsdir bu məzar daşı,Onun da yanında dayanaq bir az.Qəmdən əyiləndə insanın başı,Yüz kirpik bir damla yaşı saxlamaz.
Kədər karvanıdır fikrimdən keçən,İllər yorğunu tək tövşüməkdəyəm.Yerdə qar görünmür, göy üzündə çən,Bəs nədən bu qədər üşüməkdəyəm?
Bilirəm indicə soruşacaqsan:– Ata, bu qəbirdə görən kim yatır?– Doğma kəndimizdə mənə bir zamanDərs deyən sevimli müəllim yatır.
Bir payız axşamı dünyadan köçdü,O ağrı hələ də yurd salıb canda.Əlifba kitabı yadıma düşdü,Hər dəfə mən onu xatırlayanda.
Əlifba kitabı! Yad olan deyil,Yuxarı başdadır onun yeri də.Bu sadə kitaba minnətdardır bil,Dünyanın ən böyük alimləri də.
Yatsa da gözümdə oyaqdır yenə,Adı yaşayacaq nəğmələrimdə.Ey müqəddəs insan, borcludur sənəMənim ilk şerim də, son əsərim də.
Ötən uşaqlığım geriyə dönsəBilirsən, heç nələr edərdim, oğul?!Ürəyim bir dəstə çiçəyə dönsə,Bu qəbrə bəxş edib gedərdim, oğul!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/huseyn-arif-ebedi-borc-2
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Death
Feraqı qismət edib çərxi-kəcmdar mənə,Məhaldır ola mümkün vüsali-yar mənə.
Yalvarım ağaBunda kim var, dirəm, yar vəfadarım ağa,Çəkibən xəlvətə bir sirr açım əsrarım ağa,
آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم
Qoşa məzarAğstafanın Qıraqkəsəmən kənd qəbiristanlığında anamla dayım yanaşı dəfn edilib.*Bacı-qardaş yanaşıdı,