İnsan
Qalxanda, fərəhindənToy-bayram edir insan.Enəndə qəm sazınıÇalıb inlədir insan.
Gah açıb gülə dönür;Gah yanıb külə dönür,Gah sakit gölə dönür, –Bilmirsən nədir insan.
Dincəlməyir bir an da,Yay dağda, qış aranda,Həyatı anlayandaHəyatdan gedir insan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/huseyn-arif-insan-2
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Bir binayam, kərpicləri sökülmüş,Bir çələngəm, çiçəkləri bükülmüş,
Üzdüm əlimiQayalar qanından qızaranda da,– Yazıq qartal! – deyə qəhərlənmədim.
Heyif sənə sərin meşə, buz bulaq...Kür qırağı, Qarayazı, göy çəmənQoşa palıd,
Deyər mənəGizləyə bilməzsən yaşı gözdə sən,Bulud deyər mənə, çən deyər mənə.
Poems by other poets
گشته کمال تو گوا، قادر پر کمال را
BilMolla Pənah, ərzim sizə söyləyim,Mahallıqca biz düşmüşük dara, bil.
Kaş görəydi bu günləri...Ən müqəddəs məbədiydi vətən Vaqifin,Şair könlü bülbül kimi ötən Vaqifin.
TəlayədirƏhli-zamanə səy həmişə təlayədirTə'miri-mülk ü zinəti-qəsr ü sərayədir