Qayalar qanından qızaranda da,– Yazıq qartal! – deyə qəhərlənmədim.Təbiət qurudub, bozaranda da,– Qartal qartaldısa kəməşməz! – dedim.Yarıb buludları keçdi od kimi,Qorxmadım, zirvədən boylananda o.– Yazıq qartal! – deyə üzdüm əlimi,Qarğanı dost bilib, inananda o.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets