طبیعت گر شَگَرفی ها نَمایدشِگفتی بر شگفتی ها فزاید

گهی بینی که اندر گُلخَنی زشتکه هست آکنده از خار و خس و خشت

یکی لاله دمیده سرخ و دلکشکه دیده گردد از دیدار آن خوش

گهی در وادی پر خار و پر سنگبه خار و سنگ حامِل چند فرسنگ

بیابی اتفاقا چشمهٔی خُردکه جان باید از او چون تشنه ای خورد

گهی بالای کوهی صعب و بی آبدر آن از رُستنی ها جمله نایاب

درختی سایه گستر رُسته بینیرَسی در سایه اش راحت نشینی

صنیع الدوله هم در دوره مایکی بود از شگفتی هایِ دُنیا

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring