چند تو را گفتم ای کمال مخور کیرتا نشوی مبتلا به رنج بواسیر

چون به جوانی تو پند من نشنیدیرنج بواسیر کش کنون که شدی پیر

کیر بواسیر آورد، همه داننددرد گلو زاید از زیادی انجیر

خرما افزون خوری خناق بگیریکیر ندارد به قدر خرما تاثیر؟!

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets