میکند بر دل تجلی مهر رویش هر نفستا که گردد نور ماه دل ز مهرش مقتبس

آنچه عالم خوانمش خورشید او راسایه استدر حقیقت سایه و خورشید یک چیزند و بس

چشم عنقابین مگس را نیست زان نشناسدشگرچه عنقا را بچشم خود عیان بیند مگس

دیده بگشا بر سر خوان خلیل شه نشینبهره از سر خلقت جو نه از نان و عدس

بلبلا اندر قفس گلشن ز یادت رفته استچند گویم قصه گلشن بمرغی در قفس

لقمه مردان نمیشاید بطفلی باز دادسرّ سلطان را نشاید گفت هرگز با عسس

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. سرّ دریا را بقطره چند گویی مغربیرو زبان بر بند از ین گونه سخنها سپس

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Divine love