آن مرغ بلند آشیانهچون کرد هوای دام و دانه

پرواز گرفت گشت ظاهراز سایه تیر او زمانه

مرغی که دو کون سایه اوستدر سایه خویش کرده خانه

مرغ دل ما ز هر دوعالماندر پی او گرفت لانه

ان مرغ شگرف ذات عشق استبسمل و مقدس و یگانه

اوراست نعوت بی نهایتاوراست صفات بیکرانه

بحریست که هر زمان ز موجشصد بحر دگر شود روانه

با عشق همیشه عشق بازدبا خویشتن است جاودانه

معشوقه و عشق و عاشق آمدآینه و روی و زلف و شانه

بر صورت خویش گشته عاشقبر غیر نهاده صد بهانه

آواز خودش شنیده از خودتهمت بنهاده بر چغانه

از نغمه خود سماع کردهبی‌مطرب و بی‌دف و ترانه

فی‌الجمله ز غیر نیست پیداهم نام و نشان و هم نشانه

ایمغربی ضعیف و ناچیزیاری تو گه درین میانه

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. بردار خودی خود ز‌خود تادر دهر بمانی جاودانه

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Love