تو ز مائی ولی ما را ندانیز دریایی ولی دریا ندانی

اگر دریا ندانی آن عجب نیستعجب این است که صحرا را ندانی

بجان و تن ز بالائی و زیریولیکن زیر و بالا را ندانی

تو اشیائی و اشیا جملگی تواگرچه هیچ اشیا را ندانی

همه اسماء بتو هستند ظاهرظهور جمله اسما را ندانی

چرا غافل ز حق امهاتیچه فرزندی که آبا را ندانی

ز آدم هن بغایت وقوفینه تنها آنکه حوا را ندانی

معما جهان با تو چه گویمچو تو سرّ معما را ندانی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. الا ای مغ بس عنقای مغربتوئی با آنکه عنقا را ندانی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets