چنان مستم چنان مستم چنان مستکه نه پا دانم از سر نه سر از دست

جز آنکس را که مست از جام اویمندانم در جهان هرگز کسی هست

بکلی خواهم از خود گشت بیخوداگر باده دهد ساقی ازین دست

دلم عهدیکه بسته بود با کَونچو شد سرمست آن مجموع بشکست

خرد بیرون شد آنجا کو درآمدروان برخاست از پیشش چو بنشست

بود یکسان بر من مست و هشیارهر آنکو نیست زینسان نیست سرمست

کسی کو جز یکی هرگز ندانستچه میداند که پنجه چیست یا شصت

ز بالا و ز پستی در گذشتمکنون پیشم نه بالا ماند و نی پست

مجو ور نه رواق چار طاقشکسی کز حبس شش سوی جهان جَست

برو ناید مگر در قاب قوسینچو تیر دل جَهَد از قبضه شست

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. اگر ور مشرق و مغرب نگنجدچو ذات مغربی از مغربی رَست

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern