Qaçış
Arzuya umut var, kilidə açar,Bu dünya qurulub binadan belə.Toxum göyərdimi kökündən qaçar,Uşaq doğuldumu anadan belə.
O kimdi payızda danar yazını,Tamah çoxlarını nankor eyliyər.Bu necə zamandı, qız anasını,Oğul atasını inkar eyliyər.
Yerimək öğrəndi yer ehtiyacdan,Suyu-bulaq olub gözündən qaçar.Qaçar işıq-gündən, meyvə-ağacdan,Qaçan da elə hey özündən qaçar.
Üfüqdə buludlar ala-taladı,Qar yağıb həyəti-bacanı tutar.Qaçanı tanıdık, qovan bəladı,Bəla da bəladan qaçanı tutar.
Tale yollarında batıb çıxarıqHər çıxan batanı təkrar eyliyər.O necə tarixdir, bu necə tarixElə tutduğunu təkrar eyliyər.
Mənzilə kim yetər, kim düşüb qalır,Bu bezər sevincdən, o qəmdən qaçar.Körpə cavan olur, cavan qocalır,Cəm təkə çevrilir, tək cəmdən qaçar.
Nə sirr saxlayandı, nə könül açır,Kilid özündəndi, açar özündən.Toxum qönçə olur, qönçə gül açır,Beləcə bu dünya qaçar özündən.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-ismayil-qacis
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Çin olur kalbine daman bilirdim,Ne vardı, yenidən kalbime damsan.
Dünyanın ən böyük məğlubiyyətiBir qadın uğruna qazanılarDünyanın ən böyük qələbəsi
Payızın yelləri bəhanə imiş...Bəlkə qönçəsindən çıxmazdı çiçək,Aldanıb səhərin yelinə gəldi.
Siz gedin...Sən mənə bağlısan, ölsəm, ölərsən,Məni bu dünyaya gətirən eşqim.
Poems by other poets · Nature and spring
Məcmu hər vilayətdən ağırdı dağı TiflisinBahar çağı cənnətə oxşuyur bağı Tiflisin
Ey güli-tər, məni xar eyləmədinmi? ElədinEy güli-tər, məni xar eyləmədinmi? Elədin.Şöhreyi-xürdü kübar eyləmədinmi? Elədin.
Burda bir insan ölübNazim Hikmətin əziz xatirəsinə*Bir dostumuz öldü;
EləsinBir kimsə yox izhar edim dərdimi,Deyim, dursun dərdə dərman eləsin.