Qəm yemə, qaldısa son ümid yeri...
Başını qatanda qürbət çağları,Gedib son mənzildə unutma ilki..Susuz çay olmaz ki çay yataqlarıSevgisiz bir ömür ömür deyil ki?!
Vaxt üzə dayanıb baxt unutmasaSevən sevdiyini unuda bilər?Səni bir kimsənin gözü tutmasaSəni bu dünyada nə tuta bilər?..
Qəm yemə, qaldısa son ümid yeriQürbətə qarını töksə də yanvar.Bilsən ki hardasa sevdiyin biriVə səni hardasa hələ sevən var...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-ismayil-qem-yeme-qaldisa-son-umid-yeri
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Tüstüsü kənara çıxmaz hər odunHaqqı bulanların şairiyəm mən.
Qırxıncı qapıyam sirrim bilinməzQırxıncı qapıyam sirrim bilinməz,Bir sir ki, nə ahşam, nə sabah bilər.
TərəddüdlərNə qədər üzmək olarilhamın məhəlli sularında,-
Ağacdələn, döy qapımıYolum hərdən-hərdən kəndimizə düşür. Orda anamdan ömürlü, məndən vəfalı evimiz hələ də tək-tənha savaşlardan geri dönməyən atamı gözləyir. Qapısı bağlı yetim,tənha evimiz. Bu dəfə payız çənində gəlmişdim ata yurduna. Həyətə çatar-çatmaz bir səs eşitdim, kimsə qapımızı döyürdü...Ayaq saxladım. Elə bil gəlişimi ayların, illərin şirinli-acılı xatirələri ilə qolboyun olan evimizə kimsə xəbər verirdi. Qapıya bir az da yaxınlaşdım, bir az da... Axı bu şərin şər vaxdı, payız çən-dumanında mənim gəldiyimdən kimsə xəbər tutmamışdı. Evimizdə isə taleyin gəzavü-qədərindən başqa kimsə yaşamırdı. Bəs elə isə kimsəsiz evin qapısını döyən kim idi? Ama bu səslər insan barmaqlarının səsinə bənzəmirdi, nəsə gaibanə bir səs idi. Payız sisi bir az da seyrəlmişdi...Sən demə qayğısız ağacdələn tənha evimizin əski, çürüməkdə olan qapısını dimdikləyirdi. O, kim idi? Bəlkə anamın ruhuydu,bəlkə atamın, bəlkə vaxdın, zamanın, ya bəlkə mənim arzularımın barmaqlarıydı ani gəlişimi yetim evimizə xabər verirdi.Ya bəlkə həqiqətən yem arayan ağacdələn idi, bilmədim. Gözümdə savaşlardan acı yadigar kimi dünya üzünə səpilən evlər canlandı, bir də təkcə ağacdələnlərin döydüyü qapılar...*Yol azıbsan bu payızın çənində
Poems by other poets · Love
Mən nəhani sizə qonaq gəlmişəm,Dur bağçada sallanıban dolan yar,
Şuri-eşqin eyləyib bəs ki, məni divanəŞuri-eşqin eyləyib bəs ki, məni divanə,Şohreyi-şəhr olubam aləm-əra əfsanə.
QarğışMəndən yüz döndərən zalım bivəfa,Səni görüm bir azara gələsən,
OlurEşq odına düşdüm, çəkdim cəfalar,Dünyada səfasız nə yaman olur,