Göy söyüd göyərir ki...
Göy söyüd ondan ötrüŞaxlarını gərməyir,Arxaların üzərindəBoy atıb göyərməyirKi, səhər, axşam çağı –Narın yağış, sərin mehOlsun əziz qonağı.Doymayır göy söyüd dəAşiqin söhbətindən,Bahar fəslində artıqİnsan məhəbbətindən,İnsan hərarətindənQüvvət alır, güc alır,Göy üzünə ucalır.Bəli, o göyərir ki,Sənə kölgə verir ki,Eşitsin söhbətini;O bilir dəyişməzsənBircə gün olsun da sənTəmiz məhəbbətiniDünyanın sərvətinə,Bahar təravətinə.Kölgəsində yer verir,Səni eləyir qonaqKi mənalı sözünəO dəxi assın qulaq...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-rahim-goy-soyud-goyerir-ki
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets · Nature and spring
Dedim: kimdir pərişan eyləyən aşiqlər əhvalın?Səba göstərdi tari-sünbüli-zülfün ki: bu eylər
Açıq məktubƏziz ata, bilməz igid oğullar,Şallax nədir, zindan nədir, dar nədir!?
Bir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamazBir kəs ki, qəm düçarı ola, ağlar, ağlamaz?Ənduhu qüssə yarı ola, ağlar, ağlamaz?
A.S.Puşkinin ölümünə Şərq poemasıGecə etdim uyqumu kənar,Sordum: