İnsan qəlbi
İnsan qəlbi kaşanədir,Pəncərəsi, tavanı qar.İnsan qəlbi imarətdir,Aynabəndi, eyvanı var.
Bu eyvanın qapılarıSaf duyğuya açıq olur.O binaya zaman-zamanƏməl adlı işıq dolur.
Söz açmışam bu nəğmədəYaxşı insan ürəyindən.O insan ki, yer üzünəNur saçılır diləyindən.
Əridir öz həyatınıSəndən ötrü gilə-gilə.Qəlbi onun qapalıdırBöhtanlara, fitnə-felə.
Orda yoxdur bir guşə dəYaltaqlığa, yamanlığa.Orda nəğmə əsgər kimiKeşik çəkir insanlığa.
Bu otağın pəncərəsiAçıq olur al səhərə.Hərb allahı o binadaHökm etməmiş bircə kərə.
İnsan qəlbi kaşanədir,Pəncərəsi, tavanı var.Orda üçlük məclis qurubTar-qavalı kamanı var...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/memmed-rahim-insan-qelbi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Poems by other poets
Kimdir ki, verməsin könül əbrukəmanlara,Dil verməmək mahaldı bu dilsitanlara.
Edər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlərEdər hər qəmzədən məqtul yüz canı qara gözlər,Salıbdır mərdüm içrə gör nə qovğanı qara gözlər.
BaramaUstalar, qulaq verin, tərif edim baramanı,İbtida sərtu çıxmırhi dökürəm baramanı,
İllərİllər külək yürüşlü,Qartal qanatlı illər.