Həsrət dolu gözündən,Qəmli görünən üzündənÖpmədim bircə kərə,Əridim zərrə-zərrə,Çünki bundan utandım.Bu hikməti sonra qandım:Od közərəndə uşaqVurar əlini oda.Od yandıranda başlarAna! Deyə fəryada.Mən ki uşaq deyiləm,Gələm oda yaxınaOd görməmiş dodağım o atəşə toxuna.Anam da yox çağıram:Ana! Ana!Bunun üçün gəlmirəmHeç vaxt oda yaxına.

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets