Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
تا سنبل تو غالیه سائی نکندباد سحری نافه گشائی نکند
Rubai 64در دل همه شرک و روی بر خاک چه سودزهری که به جان رسید تریاک چه سود
Rubaiyat, 65این اشک عقیق رنگ من چون بچکدآب از دل سنگ و چشم گردون بچکد
Rubaiyat, 68تا از تف آب چرخ افراشتهاندغم در دل من چو آتش انباشتهاند
Rubai 73زیبا بت کفشگر چو کفش آرایدهر لحظه لب لعل بر آن میساید
Rubaiyat, 81شوی زن نوجوان اگر پیر بودتا پیر شود همیشه دلگیر بود
Rubaiyat, 101باید سه هزار سال کز چشمه خوریا کان گهر گردد یا معدن زر
Rubai 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Rubai 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Rubai 145مستش دیدم، گرفته راه خانهخلقی با او، ز خویش و از بیگانه
Rubaiyat, 149گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ منشد ریخته از اختر شوریدهٔ من
Rubai 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Rubaiyat, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Rubai 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Rubai 164ای تنگ شکر چون دهن تنگت نیرخساره گل چون رخ گلرنگت نی
Rubaiyat, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Qit'a 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Rubaiyat, 3گر باد پریر خود نرگس بفراختدی درع بنفشه نیز بر خاک انداخت
Rubai 7چون نیست ز هرچه هست جز باد به دستچون هست ز هرچه نیست نقصان و شکست
Rubai 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Rubai 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Rubai 50جان کو به تن آباد بود هیچ بوَددل گر به جهان شاد بود هیچ بود
Rubai 74چون پوست کشد کارد بدندان گیردآهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
Rubai 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Rubaiyat, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Rubai 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Rubai 94دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیشنفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
Rubaiyat, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Rubai 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Rubai 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم