Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
هر شب ز غمت تازه عذابی بینمدر دیده به جای خواب آبی بینم
Rubaiyat, 93گر بت رخ توست بتپرستی خوشترور باده ز جام توست مستی خوشتر
Rubaiyat, 15در میکده پیش بت تحیّات خوش استبا ساغر یک منی مناجات خوش است
Rubaiyat, 56قصه چه کنم که اشتیاق تو چه کردبا من دل پر زرق و نفاق تو چه کرد
Rubai 90دلدار کله دوز من از روی هوسمیدوخت کلاهی ز نسیج اطلس
Rubaiyat, 135ما بندگی آن رخ زیبات کنیمو آزادگی طرهٔ رعنات کنیم
Rubaiyat, 49کردی به سخن پریرم از هجر آزادبر وعدهٔ بوسه دی دلم کردی شاد
Rubai 111لعل تو مکیدن آرزو میکردممی با تو کشیدن آرزو میکردم
Rubai 16هنگام صبوح، گر بت حور سرشتپر می قدحی به من دهد بر لب کشت
Rubai 56شاهان چو به روزِ بزم ساغر گیرندبر ساز و نوای چنگ چاکر گیرند
Rubaiyat, 79آن، کآتش مهر در دل ما افکنددر آب، نظر بر رخ زیبا افکند
Rubai 91در رهگذری فتاده دیدم مستشدر پاش فتادم و گرفتم دستش
Rubai 162در سنگ اگر شوی چو پار ای ساقیبر آب اجل کنی گذار ای ساقی
Rubaiyat, 25چون با دل تو نیست وفا در یک پوستدر چشم تو یکرنگ بود دشمن و دوست
Rubaiyat, 28دل جای غم توست چنان تنگ که هستگل چاکر روی تو به هر رنگ که هست
Rubaiyat, 41سوگند به آفتاب یعنی رویتوآنگاه به مشک ناب یعنی مویت
Rubai 78هر تیر که آن ترک سبک سایه زندبر سینه عاشقان بی مایه زند
Rubai 89چندان بکنم ترا من ای طرفه پسرخدمت که مگر رحم کنی بر چاکر
Rubai 2دی گفتمش آن خوش پسر درزی راکز بهر خدا خوش ببُرا، درزی را
Rubai 21ما را به دم پیر نگه نتوان داشتدر حجرهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
Rubaiyat, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Rubaiyat, 30در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیستبندی ز دل رمیده بگشاید، نیست
Rubaiyat, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Rubaiyat, 60چشم ترکت چون مست برمیخیزدشور از می و میپرست برمیخیزد
Rubai 68شاها ز منت مدح و ثنا بس باشدزین عورت بیچاره دعا بس باشد
Rubaiyat, 72شهری زن و مرد در رخت مینگرندوز سوز غم عشق تو جان در خطرند
Rubaiyat, 115تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دلوآزرم وصال تو به جان جوید دل
Rubai 158هان تا به خرابات مجازی نائیتا کار قلندری نسازی نائی
Rubai 163در وقت بهار جز لب جوی مجویجز وصف رخ یار سمنروی مگوی
Rubaiyat, 168تو مونس غم شبان تاریک نهاییا چون تن من چو موی باریک نهای