Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای دل از عشق گر دمی یابیبر کف خاک آدمی یابی
Qit'a 1در این زمانه عطا و کرم مخواه از کسچرا که نقش کرم بی ثبات شد چون یخ
Qit'a 4آخر زمان که طبع حکیمان نگون شودسه صد حکیم مر جلبی را زبون شود
Rubai 5با خلق به داوری بود قاضی چرخوز علم و عمل بری بود قاضی چرخ
Rubai 6گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره استبی رشوت و پاره از توأم صد چاره است
Rubai 10در طاس فلک نقش قضا و قدر استمشکل گرهیست، خلق ازین بیخبر است
Rubai 23قصاب یکی دنبه برآورد ز پوستدر دست گرفت و گفت وه وه چه نکوست
Rubai 26کار از لب خشک و دیده تر بگذشتتیر ستمت ز جان و دل بربگذشت
Rubai 35آتش چو زدی پریر، در ما پیوستدی آب رخم ببرد و عهدم بشکست
Rubai 52جانا نه هر آنکس که دلی خوش داردحال دل بیدلان مشوش دارد
Rubai 55آنروز که توسن فلک زین کردندآرایش مشتری و پروین کردند
Rubai 95فصّاد جهود بد رگ کافر کیشآن کند زبان که تند دارد سر نیش
Rubai 96در بستان دوش از غم و شیون خویشمیگشتم و میگریستم بر تن خویش
Rubai 98دیدم چو مه و مهر میان کویشگرمابه زده آبچکان از مویش
Rubaiyat, 111ترکم چو کمان کشید کردم نگهشدیدم مه و عقربی به زیر کلهش
Rubai 120تن با تو به خواری ای صنم درندهمبا آنکه ز تو به است هم درندهم
Rubai 143آن زلف نگر سر به سمن آوردهبر گرد سمن مشک ختن آورده
Rubai 148هر چند چو خاکِ راه خوارم گیریخاک توام، ارچه خاکسارم گیری
Rubai 153درده می لعل لالهگون صافیبگشای ز حلقِ شیشه خون صافی
Ghazal 9شبی در برت گر بیاسودمیسر فخر بر آسمان سودمی
Qit'a 8شبی به طنز گفتم به خواجه پور خطیبنُس فراخ چو بینی ز خشک و تر بفرست
Qit'a 10گر بیفتد یک سر مویی ز خاتون زمانبس گنه آویزه دارد بی ریا و ریب و شک
Qit'a 19درد هجران تو خون کرد دلمثم اجری الدم من آماقی
Rubai 8جانا دل مسکین من این کی پنداشتکز وصل توام امید بر باید داشت
Rubai 13در عالم عشق تا دلم سلطان گشتآزاد ز کفر و فارغ از ایمان گشت
Rubai 19تا شاه رخت ملک بهاری بگرفتهر یک ز میانه پیشکاری بگرفت
Rubai 32در مرو پریر لاله آتش انگیختدی نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
Rubai 34لاله چو پریر آتش شور انگیختدی نرگس، آب شرم از دیده بریخت
Rubai 53جانا غم دل ز بینوائی خیزدوین دود ز آتش جدائی خیزد
Rubai 58زلف تو چو آه من درازی داردخلق خوش تو بنده نوازی دارد