Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
بازار دلم با سر سودات خوشستشطرنج غمم با رخ زیبات خوشست
Rubaiyat, 18افسوس که اطراف گلت خار گرفتزاغ آمد و لاله را به منقار گرفت
Rubaiyat, 23گیسو به سر زلف تو درخواهم بستتا بنشینی چو دوش نگریزی مست
Rubaiyat, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Rubaiyat, 38من برخی آبی که رود در جویتمن مردهٔ آتشی که دارد خویت
Rubai 41ای چرخ و فلک خرابی از کینه تستبیدادگری عادت دیرینه تست
Rubai 43تا بر زنخ تو آشنا شد ریشتبر روی تو انگشت نما شد ریشت
Rubaiyat, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Rubaiyat, 51غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد
Rubaiyat, 66سودازدهٔ جمال تو باز آمدتشنه شدهٔ وصال تو باز آمد
Rubaiyat, 72شهری زن و مرد در رخت مینگرندوز سوز غم عشق تو جان در خطرند
Rubai 118زرد است ز عشق خاکبیزی رویموین نادره را به هر کسی چون گویم
Rubai 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Rubaiyat, 127دل کو که به نامه شرح غم آغازمیا جان که ز درد با سخن پردازم
Rubai 128دی خوش پسری بدیدم از سرّاجانشایسته و بایسته تر از سراجان
Rubai 141ای شمع رخت را دل من پروانهوی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه
Rubai 156آنی که به لطف، تو سراسر نمکیچون بر گل تازه برچکیده نمکی
Rubaiyat, 165می خورد به پاییز درخت از ژالهشد مست و شکوفه میکند یک ساله
Ghazal 8کاشکی انگشتوانش بودمیتا در انگشتش همی فرسودمی
Rubai 2دی گفتمش آن خوش پسر درزی راکز بهر خدا خوش ببُرا، درزی را
Rubaiyat, 5باد آمد و گل بر سر مِیخواران ریختیار آمد و می در قدح یاران ریخت
Rubai 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Rubai 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Rubai 60هر کارد که از کشته خود برگیردوَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
Rubai 85ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیربر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر
Rubai 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Rubai 112من عهد تو سخت سست میدانستمبشکستن آن درست میدانستم
Rubai 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Rubaiyat, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Rubai 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن