Mahsati Ganjavi · Poetry
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای باد که جان فدای پیغام تو بادگر برگذری به کوی آن حور نژاد
Rubai 70ایام بر آنست که تا بتواندیک روز مرا به کام دل ننشاند
Rubai 71بگذشت پریر باد بر لاله و وَرددی خاک چمن سنبل تر بار آورد
Rubai 79بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشندبس درد کز آن قامت رعنات کشند
Rubaiyat, 110در ره چو بداشتم به سوگندانشاز شرم عرق کرد رخ خندانش
Rubaiyat, 117زین سان که فتاد هجر در راه ای دلترسم نبری جان ز غمش آه ای دل
Rubai 129زلفین تو سی زنگی و هر سی مستانسی مستانند خفته در سیمستان
Rubai 130ای زلف تو حلقه حلقه و چین بر چینطغرای خط تو برزده چین بر چین
Rubai 133در «گنجه» دو درزنگر استاد جوانرفتند تظلم به برِ شاه جهان
Rubai 134دی خوش پسری بدیدم اندر «زوزن»کو لاف زنی ز خوبرویان زو، زن
Rubaiyat, 138چشم و دهن آن صنم لاله رخاناز پسته و بادام گرفتست نشان
Rubai 159چون اسب به میدان طرب میتازیاز طبع لطیف سحرها میسازی
Rubaiyat, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی
Rubaiyat, 184تا کی به هوای دل چنین خوار شویدر دست ستمگری گرفتار شوی
Rubaiyat, 186چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهیبر دستخط تو بوسهها داد رهی
Qit'a 20. . . آلوده بیاری و نهی بر . . .س منبوسهای چند به تزویر دهی بر نس من
Rubaiyat, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
Rubaiyat, 21آن بت که رخش رشک گل و یاسمن استوز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
Rubaiyat, 22با خصم منت همیشه دمسازیهاستبا ما سخنت ز روی طنازیهاست
Rubai 24آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
Rubai 29چون دلبر من بنزد فصّاد نشستفصّاد سبک بجست و دستش دربست
Rubai 36آن کودک قصاب دکان می آراستاستاده بدند مردمان از چپ و راست
Rubai 38جوله پسری که جان و دل خسته اوستاز تار دو زلفش تن من بسته اوست
Rubai 39نوشین لب او دوش به لالا میگفتصد نکته به از لؤلؤ لا لا میگفت
Rubaiyat, 42تیر ستم تو را دلم ترکش بادصد سال بقای آن رخ مهوش باد
Rubai 57از دیده من چو اشگ گلگون بچکدهر لحظه هزار قطره افزون بچکد
Rubai 66سرمایه روزگارم از دست بشدیعنی سر زلف یارم از دست بشد
Rubai 67هر گه که دلم فرصت آن دم جویدکز صد غم دل با تو یکی برگوید
Rubaiyat, 75شب را چه خبر که عاشقان می چه کشندوز جام بلا چگونه می زهر چشند
Rubai 76سهمی که مرا دلبر خباز دهدنه از سرِ کینه، از سر ناز دهد