هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی

تو پای ز هفت چرخ برتر، ساییچونست که نزد بنده‌ای، ترسایی

Sürtüb saçına ənbəri, nazlansan sən,Dünya necə tərsalığa dönməz birdən.?!Yeddi fələk üstündə gəzirsən sən ki,Neyçün belə qorxub yanıma gəlmirsən?

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Fate