Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Rubai 41ای چرخ و فلک خرابی از کینه تستبیدادگری عادت دیرینه تست
Rubaiyat, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Rubaiyat, 66سودازدهٔ جمال تو باز آمدتشنه شدهٔ وصال تو باز آمد
Rubaiyat, 72شهری زن و مرد در رخت مینگرندوز سوز غم عشق تو جان در خطرند
Rubaiyat, 115تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دلوآزرم وصال تو به جان جوید دل
Rubai 163در وقت بهار جز لب جوی مجویجز وصف رخ یار سمنروی مگوی
Rubai 165ای رشته چو قصد لعل کانی کردیبا مرکب باد همعنانی کردی
Rubaiyat, 189ای بت به سرِ مسیح اگر ترساییخواهم که به نزد ما تو بیترس آیی
Rubai 4حمامی را بگو گرت هست صوابامشب تو بخسب و تون گرمابه متاب
Rubai 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Rubaiyat, 38من برخی آبی که رود در جویتمن مردهٔ آتشی که دارد خویت
Rubai 43تا بر زنخ تو آشنا شد ریشتبر روی تو انگشت نما شد ریشت
Rubai 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Rubaiyat, 51غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد
Rubai 85ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیربر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر
Rubai 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Rubai 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Rubaiyat, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Rubaiyat, 127دل کو که به نامه شرح غم آغازمیا جان که ز درد با سخن پردازم
Rubai 128دی خوش پسری بدیدم از سرّاجانشایسته و بایسته تر از سراجان
Rubai 141ای شمع رخت را دل من پروانهوی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه
Rubaiyat, 144ای یاد تو تسبیح زبان و لب مناندیشهٔ تو مونس روز و شب من
Rubai 156آنی که به لطف، تو سراسر نمکیچون بر گل تازه برچکیده نمکی
Rubaiyat, 162ای دست تو دست من به دستان بستهبا زلف تو عهد بتپرستان بسته
Rubaiyat, 165می خورد به پاییز درخت از ژالهشد مست و شکوفه میکند یک ساله
Rubaiyat, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Rubaiyat, 1دوشینه شبم بود شبیه یلداآن مونس غمگسار نآمد عمدا
Rubai 3ای ترک پسر به حرمتت ننگریاما را به کنار خویش در ننگریا
Rubaiyat, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت