Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
چون اسب به میدان طرب میتازیاز طبع لطیف سحرها میسازی
Rubaiyat, 184تا کی به هوای دل چنین خوار شویدر دست ستمگری گرفتار شوی
Rubaiyat, 186چون بند ز نامهٔ تو بگشاد رهیبر دستخط تو بوسهها داد رهی
Rubai 1قصاب چنانکه عادت اوست مرابفکند و بکشت و گفت کاین خوست مرا
Rubaiyat, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست
Rubaiyat, 19گفتم که لبم به بوسهای مهمان استگفتا که بهای بوسهٔ من جان است
Rubaiyat, 21آن بت که رخش رشک گل و یاسمن استوز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
Rubai 22شبها که به ناز با تو خفتم همه رفتدُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
Rubaiyat, 31امشب شب هجران و وداع و دوریستفردا دل را بدین سبب رنجوریست
Rubaiyat, 37چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایتتا فرمائی به لعل گوهرزایت
Rubai 38جوله پسری که جان و دل خسته اوستاز تار دو زلفش تن من بسته اوست
Rubaiyat, 39ای گشته خجل پری و حور از رویتخورشید گرفته وام نور از رویت
Rubaiyat, 42تیر ستم تو را دلم ترکش بادصد سال بقای آن رخ مهوش باد
Rubaiyat, 44در دهر مرا جز تو دلافروز مبادبر لعل لبت زمانه فیروز مباد
Rubaiyat, 52مشکی که ز چین ختن آهو دارداز چینِ سرِ زلف تو آهو دارد
Rubaiyat, 61چون زور کمان در بر و دوش تو رسدتیرش به لب چشمهٔ نوش تو رسد
Rubaiyat, 64گفتم نظری که عمر من فاسد شدگفتا ز حسد جهان پر از حاسد شد
Rubai 66سرمایه روزگارم از دست بشدیعنی سر زلف یارم از دست بشد
Rubai 67هر گه که دلم فرصت آن دم جویدکز صد غم دل با تو یکی برگوید
Rubaiyat, 69آنها که هوای عشق موزون زدهاندهر نیم شبی سجاده در خون زدهاند
Rubai 80انگشتری عدل تو ای دشمن بندشد پره نردبان بر این چرخ بلند
Rubai 83هر شب دل من چنان بسوزددر ناله او جهان بسوزد
Rubai 86آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجردی نیلوفر، فکند بر آب سپر
Rubai 92ای عقرب زلفت زده بر جانم نیشتیر قد تو مرا برآورده ز کیش
Rubai 99من «مَهْسَتیاَم» از همه خوبان شده طاقمشهور به حسن در خراسان و عراق
Rubaiyat, 101باید سه هزار سال کز چشمه خوریا کان گهر گردد یا معدن زر
Rubaiyat, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Rubai 115هم مستم و هم غلام سرمستانمبیزار ز زهد و بنده ایمانم
Rubaiyat, 116ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دلاندیشهٔ تو به ناز پروردهٔ دل
Rubai 117با ابر همیشه در عتابش بینمجوینده نور آفتابش بینم