Mahsati Ganjavi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
افتاده ز محنت من آوازه برونای خانه مهر تو ز دروازه برون
Rubai 154دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نیمانند تو، بی وفا فلک آرد، نی
Rubai 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Rubaiyat, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Rubai 169با روی چو نوبهار و با خوی دئیبا ما چو خمار و با دگر کس چو مئی
Rubaiyat, 181بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنیبس دل که بدان دو زلف آواره کنی
Rubaiyat, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Rubai 7چون نیست ز هرچه هست جز باد به دستچون هست ز هرچه نیست نقصان و شکست
Rubai 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Rubai 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Rubai 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Rubai 48در غربت اگرچه بخت همره نبودباری، دشمن ز حالم آگه نبود
Rubai 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Rubaiyat, 81شوی زن نوجوان اگر پیر بودتا پیر شود همیشه دلگیر بود
Rubaiyat, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Rubai 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Rubaiyat, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Rubai 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Rubai 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Rubai 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Rubaiyat, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Rubai 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Rubai 164ای تنگ شکر چون دهن تنگت نیرخساره گل چون رخ گلرنگت نی
Rubaiyat, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Qit'a 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Qit'a 17پوستینی بخواستم از توتا زمستان به سر بریم در آن
Rubai 50جان کو به تن آباد بود هیچ بوَددل گر به جهان شاد بود هیچ بود
Rubai 74چون پوست کشد کارد بدندان گیردآهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
Rubai 94دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیشنفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
Rubai 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم