Majzub Tabrizi
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کلبه احزان من بزم وصال تو باددیده حیران من محو جمال تو باد
Ghazal 59ای خوش آن ساعت که یارم از سفر پیدا شوددیده بختم به روی صبح دولت وا شود
Rubai 61مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز
Ghazal 66ظاهراً از بنده حرفی با تو پنهان گفتهاندگوش کن من هم بگویم آن چه یاران گفتهاند
Ghazal 69شکر که ایام غم رفت و به پایان رسیدصبح دلآرای وصل خرم و خندان رسید
Ghazal 70آنان که به فکر اعتبارنددر دیده اعتبار خارند
Ghazal 71سینه صافان ز غمت چشم تری یافتهاندپاکبینان ز نگاهت نظری یافتهاند
Rubai 72بیدوستیت به خضر ننگ است حیاتکافر هم گفت یا علی یافت نجات
Rubai 74ساقی تو ز می به جام مستان کردنوز عشوه به کار میپرستان کردن
Rubai 75جانا دل دوستان شکستن تا کیدر آتش دل بیتو نشستن تا کی
Rubai 80قرآن که بود به راه دین رهبر ماآگاه بود ز حال خشک و تر ما
Ghazal 86عشق دریاییست من چون موج در وی بیقرارموج را در بیقراریها نباشد اختیار
Ghazal 88حسن خوبان را حیا باید نگهبان ای پسراز حیا سرخ است دائم روی خوبان ای پسر
Ghazal 89آهوی فیض را نکند بوالهوس شکارکی شوق عنکبوت کند جز مگس شکار
Ghazal 96بده ساقی شراب ناب تبریزکه دارد فیض دیگر آب تبریز
Ghazal 97سحرگهان که مؤذن برآورد آوازکنند بر رخ دلها در عنایت باز
Ghazal 102مستان شود به خانه زین آشیانه سازروی زمینِ زخلق تهی خانه خانه ساز
Ghazal 116خوشا تبریز و فیض صبح و شامشالهی تا ابد باشد نظامش
Ghazal 118با خدا گر واگذاری کار خویشبد نبینی هرگز از کردار خویش
Ghazal 122صبحدم چون شود هوا فیاضبه دو عالم کند ندا فیاض
Ghazal 126کاری به جز گناه نداریم یا حفیظعذری به غیر آه نداریم یا حفیظ
Ghazal 128تا شدم در آتش عشقت گدازان همچو شمعاز جبینم نور مهرت گشت تابان همچو شمع
Ghazal 133سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کفسودهام برآستانش سر مرا بس این شرف
Ghazal 134سَر مَه دیده شد از آمدنت کرد طریقمیروی باز خدا همره و توفیق رفیق
Ghazal 138بایدم شد در آستان تو خاکتا نهم پای بر سر افلاک
Ghazal 141لطف لعلت کرده بر جانها سبیلکوثر و تسنیم را چون سلسبیل
Ghazal 143ساقی بده آن ساغر خورشید شمایلتا ظلمت عقلم به تمامی رود از دل
Ghazal 144عشق ساقی شد می بیغش زدیمخویش را مستانه بر آتش زدیم
Ghazal 148سروی به قامت تو در اشرف ندیدهامماهی چو عارض تو به مصحف ندیدهام
Ghazal 149از رقیبم گر شنیدی توبه از می کردهامکذبُ تهمت افترا بهتان کجا کی کردهام