Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهارینتوان شراب خوردن بیمطربی و یاری
Ghazal 792شب هجرانت، ای دلبر، شب یلداست پنداریرخت نوروز و دیدار تو عید ماست پنداری
Ghazal 795او شوی چو خود را تو از میانه بر گیریدر بها بیفزایی، تا بهانه بر گیری
Ghazal 803تو از رنگی که بر گردی کجا همرنگ ما باشی؟که ما را میرسد رندی و بیباکی و قلاشی
Ghazal 814با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگینتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
Ghazal 822زهی! نادیده از خوبان کسی مثل تو در خیلیاگر روی ترا دیدی چو من مجنون شدی لیلی
Ghazal 829اگر هزار یکی زان جمال داشتمیرعایت دل مردم به فال داشتمی
Ghazal 834ای هر سر مویت را رویی به پریشانیصد روی خراشیده موی تو به پیشانی
Ghazal 837چه سود خاطر ما را به جانبت نگرانی؟که ما ز عشق تو زار و تو عاشق دگرانی
Ghazal 844صبح دمی که گرد رخ زلف شکسته خم زنیچون سر زلف خویشتن کار مرا بهم زنی
Ghazal 846گر نخواهی که نظر با من درویش کنیاین توانی که به صد غصه دلم ریش کنی
Qasida 9این چرخ گرد گرد کواکب نگار چیست؟وین اختر ستیزه گر کینه کار چیست؟
Qasida 11نگفتمت که: منه دل برین خراب آباد؟که بر کف تو نخواهد شد این خراب آباد
Qasida 17دوش از نسیم گل دم عنبر به من رسیدوز نافه بوی زلف پیمبر به من رسید
Qasida 24مردم نشسته فارغ و من در بلای دلدل دردمند شد، ز که جویم دوای دل؟
Qasida 39گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانیراستی بر باد خواهی داد نقد زندگانی
Rubai 8این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Rubai 11با روی تو آفتاب صافی تیره استبا لعل لبت شراب صافی تیره است
Rubai 12جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
Rubai 16ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماستزاهد بودن موجب بدنامی ماست
Rubai 19در سینه ز دست دل جگر تابیهاستدر دیده ز تاب سینه بیخوابیهاست
Rubai 20غافل مشو، ای دل، که نیازم با تستپوشیده هزارگونه رازم با تست
Rubai 21خالی که به شیوه پای بست لب تستهمچون دلم آشفته و مست لب تست
Rubai 27ابر آن نکند که این جلب زن کردستببر آن نکند که این جلب زن کردست
Rubai 28شاهی ز غلام خویش یاد آوردستما را به سلام خویش یاد آوردست
Rubai 32بر سبزه نشست میپرستان چه خوشست!بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!
Rubai 37جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
Rubai 40ای آنکه ترا قوت هر بیشی هستبنگر به دلم، که اندکش ریشی هست
Rubai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rubai 47شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت