Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
کسی فرهاد را گفتا: کزین سنگرها کن دست، گفتش با دل تنگ:
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 45به زودی قاصدی این نامه چون بادبیاورد و بدان آشفته دل داد
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 48ز چشم سوکوار اشکی چو بارانهمی بارند مسکین سوکواران
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 53نباید دوستان را دل شکستنکه چون بشکست نتوان باز بستن
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 55پری، با آنکه واقف میشد از دوستدر آن معنی که حق با جانب اوست
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 59چو پیش عاشق آمد نامهٔ دوستحدیثی دید همچون مغز در پوست
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 62چو دید آن عاشق دلسوز خستههمایون نامهٔ یار خجسته
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 64ز جام عاشقی مستم دگر باربریدم مهر و پیوستم دگر بار
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 70زهی! از جام مهرت مست گشتهز کوباکوب هجران پست گشته
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 71که روز غم بسر خواهد شد آخرسخن نوعی دگر خواهد شد آخر
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 74چه باک؟ امروز اگر ره دور باشداگر فردا به منزل حور باشد
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 75شنیدم حاجییی احرام بستهچو در ریگ بیابان گشت خسته
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 76اگر نتوان به دیر و زود کردنبباید چارهٔ بهبود کردن
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 77در آن مدت، که بود از محنت تبجهان بر چشم من تاریک چون شب
Ghazal 137دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
Ghazal 139نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت
Ghazal 163گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنتور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت
Ghazal 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Ghazal 194دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کردچیست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد
Ghazal 217فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزداگر آن چشم کمان کش به کمین برخیزد
Ghazal 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Ghazal 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Ghazal 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Ghazal 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Ghazal 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Ghazal 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Ghazal 457ای به خار هجر ما را سفته دلرحمتی کن بر من آشفته دل
Ghazal 469من که باشم؟ که به من نامه فرستند و سلامگو: به دشنام ز من یاد کن از لب، که تمام
Ghazal 531گر مرغ این هوایی، بال و پرت بسوزمور حال دل نمایی، دل در برت بسوزم
Ghazal 578تا بر آن عارض زیبا نظر انداختهایمخانهٔ عقل به یک بار برانداختهایم