Awhadi Maraghai
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صنما، به دلنوازی نفسی بگیر دستمکه ز دیدن تو بیهوش و ز گفتن تو مستم
Jam-i Jam, chapter 54داشت عیسی خری کبود به رنگکه نرفتی دو روز یک فرسنگ
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 67ز بهر آنکه ناچارست دیدنبه هر سختی نمیشاید بریدن
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 68بپرسیدند از محمود غازی:چرا چندین گرفتار ایازی؟
Jam-i Jam, chapter 99زمرهای از بلا هلاک شوندبه بلا از گناه پاک شوند
Ghazal 326دوشم از وصل کار چون زر بودتا به روز آن نگار در بر بود
Ghazal 742ای که تیر بیوفایی در کمان پیوستهایبار دیگر چیست کندر دیگران پیوستهای؟
Qasida 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Qasida 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qasida 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qasida 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Tarkib-band 2هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمتاندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت
Rubai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rubai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rubai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rubai 92جان از سر زلف دلپذیریت نرهدعقل ار خطر خط خطیرت نرهد
Rubai 107بس شب که به روز بردم، ای شمع طرازباشد که شبی روز کنم با تو به راز
Rubai 111زلفی، که به ناز و درد سر داشتهایشبر دوش کشیدهای و برداشتهایش
Rubai 149ای خرمن ماه خوشهچین رخ توخوبی همه در زیر نگین رخ تو
Rubai 164ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Jam-i Jam, chapter 1قل هوالله لامره قد قالمن لهالحمد دائما متوال
Mantiq al-'Ushshaq, chapter 4جهان خالیست، من در گوشه زانممروت قحط شد، بیتوشه زانم
Ghazal 6پیر ریاضت ما عشق تو بود، یاراگر تو شکیب داری، طاقت نماند ما را
Ghazal 27آخر ای ماه پری پیکر، که چون جانی مرادر فراق خویشتن چندین چه رنجانی مرا؟
Ghazal 49سخت به حالم ز تو من، ای مدد حال بیافال به نام تو زدم، ای تو مرا فال بیا
Ghazal 100صورت او را ز معنی آشنایی با دلستورنه صورتها بسی دانم که از آب و گِلست
Ghazal 111سروی که ازو و حور و پری بار برند اوستماهی که ازو خلق دل زار برند اوست
Ghazal 148زلف ترا بدیدم و مشکم ز یاد رفتهر کو به دام زلف تو اندر فتاد رفت
Ghazal 183نیشکر آن روز دل ز بند بر آردکو چو لبت پستهای به قند بر آرد
Ghazal 223آنکه دلم برد و جور کرد و جدا شدصید ندیدم ز بند او، که رها شد