Parvin E'tesami
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است
Poem 161گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیرهروزگار مباد
Poem 168از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست
Poem 169گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند
Poem 170بیرنج، زین پیاله کسی می نمیخوردبیدود، زین تنور به کس نان نمیدهند
Poem 171خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را
Poem 173دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است
Poem 174طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است
Poem 175با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است
Poem 178سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن
Poem 179به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری
Qasida 5ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
Poem 17به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید
Qasida 28نفس گفتهست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم
Poem 29خمید نرگس پژمردهای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را
Qasida 37گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیهکاری
Poem 38نهال تازه رسی گفت با درختی خشککه از چه روی، ترا هیچ برگ و باری نیست
Poem 39در دست بانوئی، به نخی گفت سوزنیکای هرزهگرد بی سر و بی پا چه میکنی
Poem 58برد دزدی را سوی قاضی عسسخلق بسیاری روان از پیش و پس
Poem 74سخن گفت با خویش، دلوی بنخوتکه بی من، کس از چه ننوشیده آبی
Poem 75آن نشنیدید که در شیروانبود یکی زاهد روشن روان
Poem 84شاهدی گفت بشمعی کامشبدر و دیوار، مزین کردم
Poem 162آب نالید، وقت جوشیدنکاوخ از رنج دیگ و جور شرار
Poem 164ای گل، تو ز جمعیت گلزار، چه دیدیجز سرزنش و بد سری خار، چه دیدی
Poem 167ما نیز در دیار حقیقت، توانگریمکالای ما چو وقت رسد، کارهای ماست
Poem 172بکوش و دانشی آموز و پرتوی افکنکه فرصتی که ترا دادهاند، بی بدل است
Poem 176دور جهان، خونی خونخوارهاستمحکمهٔ نیک و بد کارهاست
Poem 156همای دید سوی ماکیان بقلعه و گفتکه این گروه، چه بیهمت و تن آسانند