Saib Tabrizi · Ghazal
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از چشم نیم مست تو با یک جهان شرابما صلح می کنیم به یک سرمه دان شراب!
Ghazal 925روی گرم مهر اگر ذرات عالم را نواختداغ سودای تو هم دلهای پُر غم را نواخت
Ghazal 940شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاستشکر ارباب سخن باقی است تا عالم بجاست
Ghazal 958صیقل آیینه ما گوشه ابروی ماستعینک ما چون حباب از کاسه زانوی ماست
Ghazal 959لنگر از صاحبدلان، شوخی ز خوبان خوشنماستاز هدف استادگی، از تیر جولان خوشنماست
Ghazal 976گوش تا گوش زمین از گفتگوی من پرستتا خط بغداد، این جام از سبوی من پرست
Ghazal 986صبح محشر آن پریرو را نقاب دیگرستتشنه دیدار را کوثر سراب دیگرست
Ghazal 989مهر را در چشم تنگ ذره نور دیگرستبحر را در تنگنای قطره شور دیگرست
Ghazal 995ای نگه مشق شنا در چشم خونپالا بس استچشمت آب آورد غواصی درین دریا بس است
Ghazal 1011شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است
Ghazal 1016هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است
Ghazal 1018شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است
Ghazal 1029جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است
Ghazal 1041از خسیسان منت احسان کشیدن مشکل استناز ماه مصر از اخوان کشیدن مشکل است
Ghazal 1048نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است
Ghazal 1051جان غافل را سفر در چار دیوار تن استپای خواب آلود را منزل کنار دامن است
Ghazal 1068تندخویی با خلایق، مهر را کین کردن استآفرین را در دهان خلق نفرین کردن است
Ghazal 1069سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است
Ghazal 1084عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است
Ghazal 1101تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته استدست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است
Ghazal 1102ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است
Ghazal 1107هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است
Ghazal 1116عالمی را از عمارت پای در گل رفته استوسعت از دست و دل مردم به منزل رفته است
Ghazal 1121خاکساری در بلندی ها رسا افتاده استآسمان این پشته را در زیر پا افتاده است
Ghazal 1129تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است
Ghazal 1144کاو کاو منکران می آرد از چشمش برونعیسی آن شیری که از پستان مریم خورده است
Ghazal 1148بر من از پیری سرای عاریت زندان شده استزندگی دشوار و ترک زندگی آسان شده است
Ghazal 1150از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده استدامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است
Ghazal 1162از کواکب آسمان روی حجاب آلوده استاز شفق آفاق لبهای شراب آلوده است
Ghazal 1163دوستی های جهان با ریو و رنگ آلوده استشهد این مکار با چندین شرنگ آلوده است