سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

نیست ممکن سر برآوردن به سعی از کار عشقساحل این بحر خونین دست بر هم ماندن است

زاهدان خشک را با عشق گشتن همسفربا سمند برق جولان، اسب چوبین راندن است

گوشه گیری نقد می سازد بهشت نسیه راسر به جیب خود کشیدن، گل به جیب افشاندن است

می کند اشک ندامت خواب غفلت را علاجگریه کردن، بر رخ مدهوش آب افشاندن است

غم چه سازد با دل خوش مشرب دیوانگان؟سنگ بر دریا زدن، بازوی خود رنجاندن است

جز تماشا نیست از گل حاصل مرغ چمنقسمت اطفال از مصحف ورق گرداندن است

دوربینی می کند نزدیک راه دور راخودحسابی نامه فردای خود را خواندن است

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. از طبیبان بی سبب صائب مشو منت پذیرهست اگر این درد را درمان، به خود درماندن است

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring